Ginkiestocht

Op aanraden van onze nieuwe beste vriendin op de dienst toerisme, sluiten we op zaterdagnamiddag aan bij de Ginkiestocht. Jan Anker, een plaatselijke gids, vertelt met veel liefde voor zijn geboortegrond over de geschiedenis van Urk, waarin de vuurtoren, de ommelebommelestien en vissersoorringen een cruciale rol spelen. We zullen eerlijk zijn, naarmate Urk meer body krijgt, worden we enthousiaster. Ruwe skippers die hun vrouwen wuivend en angstig op de kade achterlaten. “De zee geeft veel, maar ze neemt ook veel,” zo vat Jan Anker het samen. En wat een dijk van een naam heeft deze man toch, om jaloers op te zijn. Maar ook hij wist niet dat de Nits een album maakten, genaamd naar zijn geliefde eiland. Maar het is hem vergeven, daarvoor is hij veel te aimabel!

Tong

Als de avond intreedt, nemen we een aperitief op de Westhavenkade waar we schaamteloos, wat onversaagd door alle piratenverhalen, een tafeltje inpalmen dat wellicht op andere momenten gebruikt wordt door ‘botter-‘makers (botter = Urks voor boot) om hun zware werk te onderbreken met een portie vis met rijstebrij. Het is heerlijk, in de avondzon. En als de zon achter de vissershuizen verdwijnt, zetten wij koers richting ons restaurant ‘De Zeebodem’. Daar krijgen we werkelijk voortreffelijke tong geserveerd. De dame die ons bestelt, vraagt ons of wij die dames van de Nitsqueeste zijn. Jawel, het doet de ronde sinds ons bericht rondgaat via de facebookpagina van de VVV.

Nits

We begrijpen het. Het vissersdorp in Flevoland heeft alles om de mysterieuze naamgever te zijn van een album van de Nits. Iemand oppert via facebook dat het met de kórte naam te maken heeft, en met de afbeelding op de cover die de vorm van een eiland heeft. Maar wat wij ontdekken, is de poëzie van een ongeslepen diamant. Een dorp aan het water waar écht nog bijna alle gezinnen leven van de zee: van de visserij en van het maken van boten. De Urkers zijn heel vriendelijk voor eventuele toeristen, maar het toerisme is niet waar ze van leven. De cultuur daar is zo puur dat we niet gedurfd hebben om een vissersoorring te kopen. Hoewel we er nu spijt van hebben.

Home before dark

Van alle nummers op de plaat Urk van onze Nederlandse helden, vind ik Home Before Dark het meeste van de sfeer ademen van dit dorp: meeleven met de natuur, rekening houden met het opsteken van de wind, of het vallen van de avond en vooral: hopen dat die boot de haven bereikt. Geniet u even mee?