Uitgelicht

De schelmenstreken van de Nitsreizigers

Wij zijn Barbara, Sofie en Heidi. Wij zijn Nitsreizigers.

“Het is zover. Ze zijn hun verstand kwijt, helemaal mesjogge geworden.”

Dat is wat wij lezen in de ogen van de vrienden en familie aan wie we ons plan vertellen. Het plan om Nitsreiziger te worden. Vol overgave en enthousiasme joelen we: “We gaan zoveel mogelijk dingen doen of naar plaatsen gaan waar de Nits nummers over hebben gemaakt! Het wordt de max!”. We horen veelvuldig geklets op het voorhoofd, en zien meer ogen rollen dan we in de voorbije 40 jaar van ons leven zagen rollen. Meer zelfs dan al die keren dat we vertelden aan diezelfde vrienden en familie dat we naar een concert van The Nits gingen… nog een keer.
25 jaar al. 16 jaar bij de eerste ontmoeting als bakvissen. Alle drie geboren in 1978 en klaar voor een nieuw avontuur.
Misschien lezen we verkeerd in al die ogen die rollen? Misschien zouden we moeten lezen: “Dat ze maar doen! Ze zijn jong en gezond en wat is het mooi te zien dat die vriendschap en die dromen er nog steeds zijn.”
‘I’m 41 and in a month I’m 42, I’m still with you.’ We sure are, and so are you!

Oh, enne, we zijn niet thuis voordat het donker is! We hebben veel te veel te doen en veel te weinig tijd.

Home before dark

Ginkiestocht

Op aanraden van onze nieuwe beste vriendin op de dienst toerisme, sluiten we op zaterdagnamiddag aan bij de Ginkiestocht. Jan Anker, een plaatselijke gids, vertelt met veel liefde voor zijn geboortegrond over de geschiedenis van Urk, waarin de vuurtoren, de ommelebommelestien en vissersoorringen een cruciale rol spelen. We zullen eerlijk zijn, naarmate Urk meer body krijgt, worden we enthousiaster. Ruwe skippers die hun vrouwen wuivend en angstig op de kade achterlaten. “De zee geeft veel, maar ze neemt ook veel,” zo vat Jan Anker het samen. En wat een dijk van een naam heeft deze man toch, om jaloers op te zijn. Maar ook hij wist niet dat de Nits een album maakten, genaamd naar zijn geliefde eiland. Maar het is hem vergeven, daarvoor is hij veel te aimabel!

Tong

Als de avond intreedt, nemen we een aperitief op de Westhavenkade waar we schaamteloos, wat onversaagd door alle piratenverhalen, een tafeltje inpalmen dat wellicht op andere momenten gebruikt wordt door ‘botter-‘makers (botter = Urks voor boot) om hun zware werk te onderbreken met een portie vis met rijstebrij. Het is heerlijk, in de avondzon. En als de zon achter de vissershuizen verdwijnt, zetten wij koers richting ons restaurant ‘De Zeebodem’. Daar krijgen we werkelijk voortreffelijke tong geserveerd. De dame die ons bestelt, vraagt ons of wij die dames van de Nitsqueeste zijn. Jawel, het doet de ronde sinds ons bericht rondgaat via de facebookpagina van de VVV.

Nits

We begrijpen het. Het vissersdorp in Flevoland heeft alles om de mysterieuze naamgever te zijn van een album van de Nits. Iemand oppert via facebook dat het met de kórte naam te maken heeft, en met de afbeelding op de cover die de vorm van een eiland heeft. Maar wat wij ontdekken, is de poëzie van een ongeslepen diamant. Een dorp aan het water waar écht nog bijna alle gezinnen leven van de zee: van de visserij en van het maken van boten. De Urkers zijn heel vriendelijk voor eventuele toeristen, maar het toerisme is niet waar ze van leven. De cultuur daar is zo puur dat we niet gedurfd hebben om een vissersoorring te kopen. Hoewel we er nu spijt van hebben.

Home before dark

Van alle nummers op de plaat Urk van onze Nederlandse helden, vind ik Home Before Dark het meeste van de sfeer ademen van dit dorp: meeleven met de natuur, rekening houden met het opsteken van de wind, of het vallen van de avond en vooral: hopen dat die boot de haven bereikt. Geniet u even mee?

Urk Urker Urkest: op ontdekking door Urk

Waar start je een queeste?

Als je weet wat je bestemming is, dan kun je een route bepalen. Maar een queeste heeft iets apart. Het is een idee. Een gevoel van: we moeten vertrekken. Wat wil je vinden? Waar gaat het heen? We zullen eerlijk zijn. We weten het niet.

Dus: laten we starten waar het voor ons 26 jaar geleden startte. Na het eerste optreden waar onze liefde voor de Nits is ontvlamd (we waren amper 15-16), hebben we ons op de cd’s gestort van een groep met een geschiedenis die zou oud was als wij zelf. Geboren in 1978, wanneer de eerste plaat ‘The Nits’ verscheen, hadden we veel te ontdekken.

De plaat die ons bij de kraag greep waardoor we met bloed ondertekenden voor eeuwig en één dag de Nits te volgen, heet ‘Urk’. Een vreemde, korte naam die later ook de naam van een stad in Nederland blijkt te zijn.

Voila

Voila. Dat is het. Onze eerste stap in onze queeste. Op het gevoel af, haalbaar voor een weekendje weg en één groot raadsel.

Het raadsel wordt groter bij de voorbereiding. Urk is een dorp met een lange geschiedenis. Ooit was het een eiland en blijkbaar blijft dat gevoel in de genen zitten. Urkers zijn eilandbewoners. Je bent ook niet in Urk, je bent OP Urk. Mensen waarschuwen ons: het is een aparte gemeenschap, ontoegankelijk en een beetje… ja, raar…

‘Weet waar je aan begint. Vissers en hard drugs.’
‘Interessant dorpje, ja.’
‘Kan je daar überhaupt overnachten als toerist?’

Het zijn maar enkele van de opmerkingen. We moeten het er mee doen.

Gezellig

Bij onze aankomst ontmoetten we onze lieve gastvrouw, Femmy van BnB Zicht op Zee. Ze is heel lief en ontvangt ons na een rit van 5 uur en vraagt ons naar wat ons hier brengt, in Urk. “Een vriendinnenweekend, wat gezellig!”

We vertellen haar over de Nits, over onze queeste. De Nits, niet meteen zo bekend, maar plots weet ze het weer ‘een throwback naar de jaren 80’. De dame in het voortreffelijke restaurant De Boet weet het ook niet meteen. Nits? We weten wat ons te doen staat: morgen gaan we naar de dienst Toerisme, VVV, en gaan we de Urkers duidelijk maken dat hun dorp op de cover van een heel belangrijke plaat staat.

De sympathieke dame van de dienst Toerisme moet het ook toegeven. Ze wist er niks van. Hoegenaamd Nits. Maar geweldig vindt ze het wel. Ze post meteen onze queeste op social media. We krijgen een plannetje mee en we gaan Urk verkennen. Urk blijkt een betoverend karakter te hebben, een visserdorp met een poëtisch gehalte. Daar gaan we dan. De queeste is gestart en we krijgen hulp.